Мастацкая самадзейнасць у БССР і ўсім Савецкім Саюзе ў 1970-я гг. перажывала свой «залаты» век, з’яўляючыся адным з галоўных інструментаў культурнай палітыкі і любімым вольным часам мільёнаў людзей. У гэты перыяд яна мела велізарнае ідэалагічнае, выхаваўчае і сацыякультурнае значэнне. Праз тэатр, хор і танцы прапагандаваліся каштоўнасці калектывізму, узаемадапамогі, патрыятызму і здаровага ладу жыцця.